Biografie en citaten
Biografie
Willy Peeters woont te Leuven (Heverlee), waar zich ook zijn atelier bevindt.
Hij werd geboren te Turnhout in 1957 en groeide op in Gierle.
Studeert vanaf 1972 aan de kunsthumaniora van het Sint- Lucas instituut in Brussel.
Daarna blijft hij op deze school om er Hoger Kunstonderwijs richting beeldhouwen te volgen.
Sedert 1983 werkt hij als zelfstandig kunstenaar en stelt regelmatig individueel tentoon. Verder neemt hij deel aan groepstentoonstellingen in België, Nederland, Luxemburg, Frankrijk, Spanje, Polen, Italië en de VS.
In opdracht realiseerde Willy Peeters verscheidene grote beelden en beeldengroepen voor openbare pleinen en gebouwen en werd zijn werk opgenomen in verschillende openbare en privé collecties.
Als portrettist realiseerde hij vele borstbeelden.
Creaties van zijn hand werden wereldwijd verspreid via “Awards” die door verschillende organisaties werden besteld.
“Mijn kunstwerken scheppen de illusie van beweging. Een beweging die als het ware in het beeld geperst zit, wordt bedekt met een huid van brons en straalt een zekere sensualiteit uit. Het hoofdaccent ligt op de keuze van het moment in de beweging en vooral ook op de stilerende vormgeving en de levendige behandeling van het oppervlak. Deze levendige behandeling die ik wel eens omschrijf als mijn handteken, is ook in het recente, meer intimistische werk terug te vinden.
Mijn ideeën en concepten komen uit de actualiteit, maar hebben ook oude wortels. Teruggrijpen naar de grote onderwerpen uit de Europese traditie, in verband met leven, dood, denken en religie, gebeurt spontaan.
De beelden mogen ontroering en emotie oproepen. De symbolistische geladenheid kan daar soms nog een extra dimensie aan geven.”
Citaten
Lut Maris
…Hierbij constateer je als toeschouwer nu ook een uitgesproken binnenwaartse beweging.
Ingetogen, in zichzelf gekeerd, in een universele bidhouding staan zijn mensen langs elkaar en vormen een geheel met de sokkel, meestal een steen of een kei, waar tegen ze leunen, waaruit ze vertrekken of waarop ze knielen”
We zien dus in de evolutie van zijn werk dat deze stenen van langs aan om, meer en meer een verlengstuk geworden zijn van zijn werk.Waar de steen in het begin vooral nog de functie van een sokkel had, bepalen ze nu door de doordachte plaatsing van de bronzen beeldjes - erbij, er rond, erop - mee de inhoud.
Zie je de figuren, elkaar met de vingertoppen aanrakend, rond een steen bewegen. Je hoeft maar door de spleetjes van je ogen te kijken om een hele massa zich voort te zien bewegen.
Deze tendens in zijn werk is fascinerend. Intrinsiek blijft hij dezelfde kunstenaar maar naar vormgeving evolueert zijn werk.
Zijn mensbeeld kan symbool staan voor zowat elke generatie. Dat zou ook de reden kunnen zijn waarom zijn beelden ons zo aanspreken. Zowat iedereen herkent zich in zijn werk. Alsof we geconfronteerd worden met een blik in de spiegel of tenminste in een spiegel waarin we wel zouden willen kijken. Dat dit niet altijd lukt door de harde realiteit van elke dag, maken zijn beelden zelfs nog kwetsbaarder. We willen wel op de beelden gelijken maar weten dat het niet altijd zo is. Krijgen ze zo misschien de betekenis en invulling van een surrogaat?
Dit innerlijk gevoel ervaar ik sterk in zijn recent werk - dat ik naar aanleiding van de tentoonstelling bij hem ben gaan halen, terwijl hij er nog volop aan bezig was. Het is een werk dat op zijn beurt gegroeid is uit een ander werk dat als titel de Kathedraal draagt. Het toont een praalgraf met twee liggende figuren. Deze zijn van een ontroerende schoonheid, een man en een vrouw in de dood verenigt. Ze lijken nog heel jong, wat de emotie nog sterker maakt. Maar ze zouden ook evengoed een hogere leeftijd kunnen bezitten, wat in dit geval de uitgestraalde tederheid nog intenser maakt.
U hoort het, er wordt ontroering en emotie opgeroepen. Iets wat een tijd lang in het kunstgebeuren niet meer aanwezig was. Maar Willy Peeters heeft zich van strekkingen en stromingen weinig aangetrokken. Hij timmerde gewoon aan zijn eigen weg, persoonlijk en soms alleen. In een periode dat anderen met abstractie bezig waren, bleef hij figuratieve beelden maken.
Zoals we straks al opmerkten hoort het werk van Willy niet thuis bij de avant-garde kunst. Neen, het werk van Willy Peeters is veel minder gebonden aan het ogenblik, het nu.
Ik voel in zijn werk een geestelijke verwantschap met het gedachtegoed van de symbolisten van het einde van de19 eeuw. Ook bij deze sterk gevoelige kunstenaars zagen we gracieuze houdingen en beweeglijke figuratie. Resultaat hiervan was een intimistisch, zacht oeuvre en laat u het mij toe als ik het werk van Willy Peeters meer en meer in een intimistische kader zie evolueren
Joost De Geest
…Hoe figuratief lijkend ook, de beelden van Willy Peeters behouden een hoge graad van abstrahering en suggestie. Hij mag dan al zonder enige schroom, net als de grote negentiende-eeuwse beeldhouwers, omvangrijke beeldengroepen ontwerpen, hij volgt die voorbeelden niet in hun soms verregaand streven naar realisme in het detail. Hij heeft met hen wel een bepaalde waaghalzerij in de compositie gemeen - dat zegt iets over de ambitie van de kunstenaar. Opmerkelijk is het gebruik van een materiecontrast daarin, doorgaans natuursteen versus brons. Peeters heeft al lang de gewoonte beeldjes te plaatsen, niet op fijn afgewerkte sokkels in marmer, maar op een stukje ruwe steen. Dat is stilaan uitgegroeid tot een dialoog tussen de twee materies die het decoratieve contrast overstijgt. De steen speelt mee als bepalend element in de compositie en is vaak ook het grootste element van het beeld. De soms verticaal geplaatste steen wordt als het ware de werkplaats voor het bewegende brons...
Mark Eyskens
Het maatschappelijke en sociale engagement van Willy Peeters uit zich in eerste instantie door de begrijpelijkheid van zijn werken, wat meteen ook een van de sleutels is tot zijn succes. Maar bovendien bewijzen de onderwerpen, die hij behandelt, dat hij oog heeft voor menselijke daadkracht, prestatie, noeste arbeid, solidaire werkzaamheid, gemeenschappelijke toewijding. Wat Peeters vandaag esthetisch te bieden heeft, als beeldend kunstenaar, beantwoordt, naar mijn gevoel, aan de noden en verlangens van onze samenleving, die vaak gekweld wordt door onzekerheid, die angstig reageert op onverwachte veranderingen en soms in stuurloosheid, laat staan in radeloosheid, vervalt. Beeldhouwer Peeters drukt plastisch menselijke wilskracht uit, opstanding, besluitvaardigheid en dynamisme. De kunstenaar verwoordt in brons wat wellicht de belangrijkste opgave wordt in onze eenentwintigste eeuw: namelijk de veranderingen, die zo massaal en overweldigend op ons af komen en dreigen ons te overspoelen, om te zetten in echte menselijke vooruitgang. Dit vereist echter een mensbeeld waarnaar we kunnen verwijzen en waarop we kunnen bogen. Willy Peeters biedt er zo een.
Jan Simoen
… En zelfs als ze niet bewegen, bewegen ze toch. Zoals die liggende figuren die eigenlijk rechtop staan terwijl ze liggen. De blik van Willy Peeters brengt onze blik in verwarring en zorgt ervoor dat wij gaan twijfelen tussen rechtop staan en liggen. Maar die rechtopstaande liggende figuren worden meteen de bewakers van die andere figuren, die écht liggen op die ‘grafsteen’, op een bed van herfstbladeren: zijn ze dood? Zijn ze een actuele versie van één of ander Bourgondisch praalgraf? Kan zijn.
Maar misschien liggen ze daar wel zalig na te hijgen of te soezen. Na de seks.
En zo komen we weer bij ons uitgangspunt en meteen tot de conclusie van dit discrete en vluchtige gesproken woord, veel vluchtiger dan het kleinste beeld dat hier staat uitgestald, en die conclusie is even voorspelbaar als universeel: Willy Peeters is de beeldhouwer van leven en dood, en bovenal van de mens. Trekt zich geen fluit aan van modes en trends en tendensen, maar doet zijn eigen ding, en met zijn beelden begeleidt hij ons allen, want zijn wij niet allemaal vliegende, zwevende, dansende, en uiteindelijk ook liggende wezens? Mensen?